Το Θερμοκήπιο μας.

Άλλη μία τρομοκρατική επίθεση στην καρδιά της Ευρώπης, στην καρδιά του ανεπτυγμένου κόσμου, του Δυτικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που δημιουργήθηκε στην βάση της Χριστιανοσύνης, της αλληλεγγύης και του ανθρωπισμού, και έχει καταντήσει πολιτισμός οικονομικών συναλλαγών και υλικής ευμάρειας.

Παρατηρήστε σήμερα πόσοι ναοί λειτουργούν στον δυτικό κόσμο. Κλείνουν ο ένας πίσω από τον άλλο ή χειρότερα ακόμα μετατρέπονται σε κέντρα ψυχαγωγίας ή εμπορικών συναλλαγών. Τόσο πολύ θεοποιήσαμε το χρήμα και τα υλικά αγαθά που ξεχάσαμε το πραγματικό νόημα της ύπαρξης μας.

Όχι, δεν πρόκειται να μιλήσω για Θεό. Δυστυχώς Τον έχουμε βγάλει από την ζωή μας προ πολλού. Και αν δεν Τον έχουμε βγάλει, αποκτούμε μία σχέση μαζί Του συμφεροντολογική: δώσε μου για να σου δώσω.

Θα σας μιλήσω για το θερμοκήπιο μας. Για ένα θερμοκήπιο μέσα στο οποίο ζούμε εμείς και η οικογένειά μας. Έξω από αυτό μπορεί να πέφτει βροχή, να κάνει κρύο, να γίνονται καταστροφές. Όσο είμαστε μέσα σε αυτό δεν μας ακουμπάει τίποτα. Μόνο να μην γίνει η ζημιά και καταστραφεί κάποιο κομμάτι του. Τότε όλα τα ανάποδα που προσπαθούσαμε να αποφύγουμε μπαίνουν μέσα και παρασύρουν ορμητικά ότι δημιουργήσαμε τόσο καιρό.

Το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν είμαστε προετοιμασμένοι για ένα πιθανό κακό. Πιστεύουμε ακράδαντα πως αυτό το κακό μόνο την πόρτα του διπλανού μας χτυπάει. Και έτσι λοιπόν συνεχίζουμε την ζωή μας.

Κοιτάξτε γύρω σας: έχει πάρει φωτιά το σπίτι του διπλανού και εμείς συνεχίζουμε αδιάφορα την ζωή μας. Πιστεύουμε για ακόμη μία φορά ότι το κακό θα περάσει από δίπλα μας και δεν θα μας ακουμπήσει. Και μακάρι να γίνει έτσι.

Θα με ρωτήσετε βέβαια, εύλογα: τι προτείνεις;

Δεν προτείνω τίποτα. Θέτω μόνο ένα προβληματισμό: Μας αρέσει ο κόσμος που δημιουργήσαμε και που αφήνουμε παρακαταθήκη στα παιδιά μας; Μας αρέσει που αναλάβαμε να τα κάνουμε όλα με γνώμονα το κέρδος και την πρόσκαιρη απόλαυση; Μας αρέσει που πλέον δεν μπορούμε να βρούμε κανένα ασφαλές μέρος να ζήσουμε; Μας αρέσει τελικά που αποφασίσαμε ότι για όλα τα καλά υπεύθυνοι είμαστε εμείς και για όλα τα κακά ο Θεός; Μας αρέσει που αποφασίσαμε να ξεριζώσουμε τον Θεό από την ψυχή μας και τις ψυχές των παιδιών μας, διότι δεν μας συνέφερε να περιορίζουμε αυτό το τεράστιο κτήνος που βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός;

Δεν περιμένω καμία απάντηση. Το μόνο που παρακαλάω είναι να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο που βρισκόμαστε. Να βγούμε έξω από το θερμοκήπιο μας και να αφουγκραστούμε τι γίνεται γύρω μας. Να αλλάξουμε τρόπο σκέψης και δράσης: ότι κάνουμε να γίνεται με την καρδιά μας και όχι μόνο με τη λογική μας. Μια καρδιά που συν- χωράει με τους υπολοίπους. Μία καρδιά που προστατεύει την πίστη μας και τα ιδανικά μας.

π. Ιωάννης Ψωμάς