Θύματα ή θύτες;

Image result for φαρισαίοι

Διαβάζοντας την Καινή Διαθήκη και τα λόγια του Χριστού μας, πιστεύουμε αυθόρμητα ότι ανήκουν σε μία άλλη εποχή και ότι δεν μπορεί να έχουν την εφαρμογή που θα έπρεπε στον σύγχρονο κόσμο. Ποια σχέση μπορεί να έχουν οι Φαρισαίοι της εποχής εκείνης με το σήμερα άραγε;

Ή ακόμα χειρότερα πια σχέση μπορεί να έχουν οι διωγμοί των Χριστιανών του τότε σε μία πολιτισμένη Ευρωπαϊκή χώρα του σήμερα;

Δεν θα αναφερθώ ούτε στα τρομοκρατικά χτυπήματα ούτε στη ακραία συμπεριφορά συγκεκριμένων ισλαμιστικών οργανώσεων εναντίον των χριστιανών που δυστυχώς αυξάνονται με καλπάζουσα μορφή. Θα προτιμούσα να εστιάσω το ενδιαφέρον μας σε εμάς τους ίδιους και στην καθημερινότητα μας.

Έτσι μπορεί σήμερα να μην διώκεται ο χριστιανισμός επίσημα, τον απομακρύνουμε όμως μόνοι μας με την συμπεριφορά μας όλοι μας καθημερινά. Και για να γίνω πιο ξεκάθαρος: τι σημαίνει ακριβώς η έννοια εκδιώκω; Εκδιώκω σημαίνει  αποπέμπω, αναγκάζω κάποιον να φύγει, εκτοπίζω, διώχνω, απομακρύνω. Πόσες φορές εμείς οι ίδιοι κάναμε όλα τα παραπάνω με την συμπεριφορά μας; Και ποιον διώξαμε;

Τσακωνόμαστε στο σπίτι μας. Μαλώνουμε με τους γείτονες μας. Αδικούμε τους συνεργάτες μας. Απατάμε τις ή τους συζύγους μας. Κλέβουμε το κράτος. Αντιδρούμε εγωιστικά σε οποιαδήποτε παρατήρηση μας κάνουν. Αφιερώνουμε όλο μας τον χρόνο στην εργασία μας. Μαζεύουμε μανιωδώς υλικά αγαθά και διασκεδάζουμε ξέφρενα για να καλύψουμε τα κενά μας. Θεοποιούμε τον έρωτα και νομιμοποιούμε κάθε διαστροφή στο βωμό της αυτοδιάθεσης του ανθρώπου. Παραμελούμε τους γονείς μας. Προσαρμόζουμε τον Θεό και τις εντολές Του στα μέτρα μας γιατί ο Θεός είναι αγάπη και ότι και να κάνουμε μας αγαπάει.

Βεβαίως μας αγαπάει. Βεβαίως και ότι και να κάνουμε. Αλλά υπάρχει και μία προϋπόθεση. Η μετάνοια. Η αλλαγή της συμπεριφοράς μας. Ο ίδιος ο Χριστός απήντησε όταν ρωτήθηκε ότι όσες φορές και να πέσουμε θα μας συγχωρέσει. Αλλά για να συμβεί αυτό κάπου κάπου πρέπει να σηκωνόμαστε. Δεν μπορεί να είμαστε συνέχεια πεσμένοι.

Και μετά από όλα αυτά ερχόμαστε και στην Εκκλησία για το “καλό”. Χωρίς να συνειδητοποιούμε το που πάμε και σε ποιον απευθυνόμαστε. Παίρνουμε Θεία Κοινωνία για το “καλό”. Βαπτίζουμε τα παιδιά μας για το “καλό”. Παντρευόμαστε, αν και αυτό πάμε να το καταργήσουμε, για το “καλό”. Έτσι από συνήθειο….Γιατί είναι παράδοση…

Εξακολουθούμε όμως να έχουμε άποψη και θέση για όλα. Και βέβαια αν μας συμβεί κάτι κακό τότε επιβεβαιώνουμε στον εαυτό μας ότι Θεός δεν υπάρχει, αφού αν υπήρχε  δεν θα επέτρεπε να συμβεί αυτό σε εμάς. Επομένως πάλι Αυτός φταίει και εμείς καλά κάναμε και δεν πηγαίναμε εκκλησία.

Και σήμερα λοιπόν διώχνουμε. Διώχνουμε τους άλλους ανθρώπους με την συμπεριφορά μας και την αδικία μας. Διώχνουμε την οικογένειά μας και τα παιδιά μας από τον Θεό έχοντας την απατηλή ψευδαίσθηση πως όλα επιτυγχάνονται με την σκληρή δουλειά και με το χρήμα. Καταδικάζουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας σε μια ζωή χλιαρή. Γιατί ζωή χωρίς Χριστό μόνο χλιαρή μπορεί να είναι. Τελικά διώχνουμε τον ίδιο τον Χριστό από την ζωή μας.Ή για να το θέσω διαφορετικά διώχνουμε τον εαυτό μας από την πηγή της Ζωής.

Ίσως να έφτασε ο καιρός να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί. Σε ένα κόσμο που οι αξίες του κατακρημνίζονται καθημερινά, σε μία κοινωνία που η διαστροφή έγινε ομαλότητα, σε ένα κόσμο που ο Χριστός και ο Χριστιανισμός εκδιώκεται από την καθημερινότητα στο βωμό του σεβασμού της ανεξιθρησκείας και της δήθεν προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο μας και να επιστρέψουμε στον Πατέρα μας.

Η συνταγή είναι γνωστή. Όλοι μας γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Εξομολόγηση- Θεία Κοινωνία- Εκκλησιασμός  αποτελούν και αποτέλεσαν την αλφάβητο μας εδώ και 2017 χρόνια. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό. Όλα τα υπόλοιπα θα προστεθούν από τον ίδιο τον Μεγαλοδύναμο.

π. Ιωάννης Ψωμάς