H εορτή της Πεντηκοστής.

Image result for Αλέξανδρος Σμεμαν   "πεντηκοστή"

Ομιλία του π. Αλέξανδρου Schmemann.

Στον ετήσιο λειτουργικό κύκλο της Εκκλησίας, η Πεντηκοστή είναι “η τελευταία και μεγάλη μέρα”. Είναι η γιορτή της Εκκλησίας για την έλευση του Αγίου Πνεύματος ως το τέλος – την επίτευξη και την εκπλήρωση – ολόκληρης της ιστορίας της σωτηρίας. Για τον ίδιο λόγο, όμως, είναι και η γιορτή της αρχής: είναι η «γενέθλια» ημέρα της Εκκλησίας ως η παρουσία μεταξύ μας του Αγίου Πνεύματος, της νέας ζωής στον Χριστό, της χάριτος, της γνώσης, της υιοθεσίας στον Θεό και την αγιότητα.

Αυτή η διπλή έννοια και η διπλή χαρά μας αποκαλύπτονται, πρώτα απ ‘όλα, στο όνομα της γιορτής. Η Πεντηκοστή στα ελληνικά σημαίνει πενήντα, και στον ιερό βιβλικό συμβολισμό των αριθμών, ο αριθμός πενήντα συμβολίζει τόσο την πληρότητα του χρόνου όσο και εκείνη που είναι πέρα ​​από το χρόνο: την ίδια την Βασιλεία του Θεού. Συμβολίζει την πληρότητα του χρόνου από την πρώτη του συνιστώσα: 49, η οποία είναι η πληρότητα των επτά (7 x7): ο αριθμός του χρόνου. Και συμβολίζει αυτό που είναι πέρα ​​από το χρόνο από το δεύτερο συστατικό του: 49 + 1, αυτό είναι η καινούργια ημέρα, η «ημέρα χωρίς βράδυ» της αιώνιας Βασιλείας του Θεού. Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές του Χριστού, ο χρόνος της σωτηρίας, το θεϊκό έργο της λύτρωσης έχει ολοκληρωθεί, η πληρότητα αποκαλύφθηκε, όλα τα δώρα ήδη δόθηκαν: μας ανήκει τώρα να «προσαρμόζουμε» αυτά τα δώρα, να είναι αυτό που εμείς έχουμε γίνει στον Χριστό: συμμετέχοντες και πολίτες του Βασιλείου Του.

Η πρόσκληση είναι επίσημη: “Ας γιορτάσουμε την Πεντηκοστή, τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, την ημέρα της υπόσχεσης και την εκπλήρωση της ελπίδας, το μυστήριο που είναι τόσο μεγάλο όσο είναι πολύτιμο”.

Κατά την έλευση του Πνεύματος αποκαλύπτεται η ίδια η ουσία της Εκκλησίας:

“Το Άγιο Πνεύμα παρέχει τα πάντα,  προφητεύει, εκπληρώνει την ιεροσύνη, διδάσκει τη σοφία στους αναλφάβητους, έχει αποκαλύψει τους ψαράδες ως θεολόγους, συγκεντρώνει όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας”.

Στις τρεις αναγνώσεις της Παλαιάς Διαθήκης (Αριθμοί 11: 16-17, 24-29 · Ιωήλ 2: 23-32 · Ιεζεκιήλ 36: 24-28) ακούμε τις προφητείες σχετικά με το Άγιο Πνεύμα. Μας διδάσκουνε ότι ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας κατευθύνεται προς την ημέρα κατά την οποία ο Θεός “θα δώσει το Πνεύμα Του σε κάθε σάρκα”. Αυτή η μέρα έχει έρθει! Όλες οι ελπίδες, όλες οι υποσχέσεις, όλες οι προσδοκίες έχουν εκπληρωθεί. Στο τέλος των Αποστίχων, για πρώτη φορά από το Πάσχα, ψάλουμε τον ύμνο: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε,  το Πνεύμα της Αλήθειας …», εκείνο με τον οποίο εγκαινιάζουμε όλες τις εκκλησιαστικές λειτουργίες, όλες τις προσευχές, , δηλαδή την αναπνοή της Εκκλησίας.

Στην ανάγνωση του Ευαγγελίου (Ιωάν. 20: 19-23) η γιορτή ερμηνεύεται σε εμάς ως γιορτή της Εκκλησίας, της θείας φύσης, και της εξουσίας της. Ο Κύριος στέλνει τους μαθητές Του στον κόσμο, όπως εστάλη ο ίδιος από τον Πατέρα Του. Αργότερα, στα αντίφωνα της Λειτουργίας, διακηρύσσουμε την καθολικότητα της κηρύξεως των αποστόλων, την κοσμική σημασία της γιορτής, τον αγιασμό ολόκληρου του κόσμου, την αληθινή εκδήλωση της Βασιλείας του Θεού.

Η λειτουργική ιδιαιτερότητα της Πεντηκοστής είναι ένας πολύ ξεχωριστό Εσπερινός της ίδιας της ημέρας. Συνήθως η ακολουθία αυτή γίνεται αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία, “προστίθεται” σε αυτήν ως η εκπλήρωση της. Μετά την Εορταστική Είσοδο, αυτή η χαρά φθάνει στο αποκορύφωμά της στον ύμνο του Μεγάλου Προκείμενου:

“Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών».

Στη συνέχεια, έχοντας φτάσει σε αυτή την κορύφωση, καλούμαστε να γονατίσουμε. Αυτή είναι η πρώτη γονυκλισία μας από το Πάσχα. Σημαίνει ότι μετά από αυτές τις πενήντα μέρες Πασχαλινής χαράς και πληρότητας, που βιώνουν τη Βασιλεία του Θεού, η Εκκλησία τώρα πρόκειται να αρχίσει το προσκύνημά της μέσα από το χρόνο και την ιστορία. Είναι και πάλι βράδυ και η βαθιά νύχτα προσεγγίζει, κατά την οποία μας περιμένουν πειρασμοί και αποτυχίες, όταν, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, χρειαζόμαστε Θεία βοήθεια, εκείνη την παρουσία και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που μας έχει αποκαλύψει το χαρούμενο τέλος. Τώρα θα μας βοηθήσει στην προσπάθειά μας προς εκπλήρωση και σωτηρία.

Όλα αυτά αποκαλύπτονται στις τρεις προσευχές τις οποίες ο ιερέας διαβάζει τώρα καθώς όλοι γονατίζουμε και τον ακούμε. Στην πρώτη προσευχή, φέρνουμε στον Θεό τη μετάνοια μας, την αυξημένη μας έκκληση για συγχώρεση των αμαρτιών, την πρώτη προϋπόθεση για την είσοδο στη Βασιλεία του Θεού.

Στη δεύτερη προσευχή ζητάμε από το Άγιο Πνεύμα να μας βοηθήσει, να μας διδάξει να προσευχόμαστε και να ακολουθούμε το αληθινό μονοπάτι στη σκοτεινή και δύσκολη νύχτα της γήινης ύπαρξής μας. Τέλος, στην τρίτη προσευχή, θυμόμαστε όλους εκείνους που έχουν επιτύχει το γήινο ταξίδι τους, αλλά που είναι ενωμένοι μαζί μας στον αιώνιο Θεό της Αγάπης.

Η χαρά του Πάσχα έχει ολοκληρωθεί και πάλι πρέπει να περιμένουμε την αυγή της Αιώνιας Ημέρας. Ωστόσο, γνωρίζοντας την αδυναμία μας, ταπεινώνοντας τον εαυτό μας γονατίζοντας, γνωρίζουμε επίσης τη χαρά και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος που έχει έρθει. Γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι μαζί μας, ότι σε αυτόν είναι η νίκη μας.

Έτσι ολοκληρώνεται η γιορτή της Πεντηκοστής και μπαίνουμε στον «συνηθισμένο χρόνο» του έτους. Ωστόσο, κάθε Κυριακή τώρα θα ονομάζεται «μετά την Πεντηκοστή» – και αυτό σημαίνει ότι από τη δύναμη και το φως αυτών των πενήντα ημερών θα λάβουμε τη δική μας δύναμη, τη Θεία βοήθεια στον καθημερινό αγώνα μας.

Επίσκεψη της ΑΘΠ Οικουμενικού Πατριάρχου κκ Βαρθολομαίου στο Rotterdam – Φόρμα Εγγραφής στο Επίσημο Δείπνο

Screenshot 2019-06-09 at 19.49.55

Την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2019, στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 ετών από την. ίδρυση της Μητροπόλεως μας, η ΑΘΠ Οικουμενικός Πατριάρχης κκ Βαρθολομαίος, θα επισκεφθεί την Ολλανδία και συγκεκριμένα την ενορία μας, όπου και θα χοροστατήσει στην τέλεση του Εσπερινού.

Την 17.00 θα πραγματοποιηθεί η τέλεση του Εσπερινού και την 20.00 της ίδιας ημέρας θα δοθεί προς τιμήν Του δείπνο στο ξενοδοχείο Hilton Rotterdam.

Λόγω των περιορισμένων θέσεων, παρακαλούμε για την έγκαιρη εγγραφή σας στην φόρμα που φαίνεται παρακάτω.

GALAROTTERDAM EN

Στην φόρμα αναγράφεται επακριβώς η διαδικασία εγγραφής.

Η επίσκεψη του Προκαθήμενου της Ορθοδοξίας μας της ΑΘΠ Οικουμενικού Πατριάρχου κκ Βαρθολομαίου, αποτελεί μία μεγάλη ευλογία για την ενορία μας και γενικότερα για την Ορθοδοξία της διασποράς. Ιδιαίτερα μάλιστα σε μία χώρα όπου είναι απαραίτητο να τονίσουμε την αλήθεια και την ενότητα της πίστεως μας. Η συμμετοχή όλων μας στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις της Μητροπόλεως μας είναι δικαίωμα, ευλογία και καθήκον με ιδιαίτερο συμβολικό αλλά κυρίως ουσιαστικό χαρακτήρα. 

 

Σάββατον εστίν

του π. Θεμιστοκλή Μουρτζάνου
Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ: σάββατόν ἐστίν. Οὐκ ἔξεστίν σοι ἆραι τόν κράβαττον” (Ἰωάν. 5, 10)
“Έλεγαν οι Ιουδαίοι άρχοντες στον θεραπευμένο: Είναι Σάββατο, και δεν επιτρέπεται να σηκώνεις το κρεβάτι σου”
Πόσες φορές στην ζωή μας δεν βλέπουμε την πραγματική σημασία των γεγονότων που ζούμε, αλλά επιμένουμε σε λεπτομέρειες  οι οποίες κρύβουν την ουσία; Ένα “ναι μεν, αλλά” κυριαρχεί στην σκέψη μας, καθώς η ψυχή μας κυριαρχείται από το σαράκι του φθόνου για τον άλλο, για τα επιτεύγματά του, για την πρόοδό του, για τα θαυμαστά σημεία που επιτελεί. Ο φθόνος έρχεται ως συνέπεια  ελλείμματος ψυχικής γενναιότητας, φόβου ότι οι επιτυχίες του άλλου θα μειώσουν την σημασία της δικής μας παρουσίας στην ζωή, θέαση του κόσμου στην προοπτική της εξουσίας και της κυριαρχίας, είναι πάθος το οποίο άλλοτε εμφανίζεται φανερά, άλλοτε λανθάνει στον λόγο, την σκέψη, την καρδιά, την απόφασή μας να μην αναγνωρίσουμε την αξία του άλλου. Ο φθόνος οδηγεί σε παραστρατήματα. Ο φθόνος όμως κάνει και την ζωή μας μίζερη. Της στερεί την χαρά, διότι τα όποια επιτεύγματα των άλλων δεν θα έπρεπε να είναι τίποτε άλλο παρά αφορμή χαράς για μας, καθώς ο πλησίον μας είναι ο αδελφός μας!
Οι Ιουδαίοι, όταν είδαν τον Χριστό να θεραπεύει έναν επί τριάντα και οκτώ έτη παράλυτο, δεν χάρηκαν με το θαύμα, αλλά εστίασαν σε μία λεπτομέρεια εντελώς ανούσια τόσο για τον θεραπευτή όσο και για τον θεραπευμένο. Η ημέρα που έγινε το θαύμα ήταν το Σάββατο, στο οποίο δεν επιτρεπόταν η εργασία. Έτσι το ότι ο πρώην παράλυτος πήρε στους ώμους του το κρεβάτι του, τον τόπο της ουσιαστικής ταφής του, και το μετέφερε ως σημείο του θαύματος, θεωρήθηκε από τους Ιουδαίους παράβαση της τυπολατρίας του μωσαϊκού νόμου. “Ναι μεν, αλλά”, για το θαύμα. Δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν το γεγονός, απέρριψαν όμως την θεϊκή καταγωγή του θεραπευτή και βρήκαν ευκαιρία να επιτιμήσουν τον θεραπευμένο. Ένας ψύχραιμος παρατηρητής θα επεσήμανε την μικρότητα. Θα τους έλεγε ότι δεν επιτρέπεται να φθονούν με τόσο αρρωστημένο τρόπο τον νικητή του θανάτου που ανέστησε τόσο από τον πνευματικό όσο και από τον κοινωνικό θάνατο της μοναξιάς, καθώς και από την σωματική έλλειψη έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Ένας ψύχραιμος παρατηρητής θα τόνιζε στον θεραπευμένο ότι η χαρά της καινούργιας αρχής είναι πέρα από κάθε τυπολατρία. Ότι δεν θα έπρεπε να τον πτοήσει η κακία των συμπατριωτών του. Αντίθετα, κλήθηκε να δοξάσει και να ευχαριστήσει τον Θεό για το ανέλπιστο θαύμα που έζησε και αυτο ήταν ουσιαστικά μία ανάσταση!
Πόσο εύκολα οι άνθρωποι επηρεαζόμαστε από τον φθόνο των άλλων! Ο πρώην παράλυτος θεώρησε σωστό να μην αποκοπεί από τους Ιουδαίους και να τους ενημερώνει για το τι έκανε και τι είπε ο Ιησούς και όχι να μείνει κοντά στον θεραπευτή του. Φοβισμένος ήταν και φοβισμένος παρέμεινε. Ο φθόνος δηλητηριάζει την ζωή. Μεταφέρει την κακεντρέχεια στους πολλούς και γίνεται κοινωνικό σύμπτωμα. Γι᾽ αυτό και χρειάζεται να δούμε τον εαυτό μας με γενναιότητα, οδό στην οποία μας οδηγεί η πίστη!
Ο φθόνος δεν είναι απλά δείγμα εμπαθούς συμπεριφοράς. Είναι σύμπτωμα ψυχικής παραλυσίας, νοσήματος το οποίο δεν περνά εύκολα, κάποτε ούτε και με θαύμα. Οι Ιουδαίοι προσπέρασαν την ερμηνεία της θεραπείας, ότι ο Χριστός είναι πιο πάνω από τον μωσαϊκό νόμο, ως δωρεοδότης του, και έμειναν επαναπαυμένοι στην τυπολατρική προσέγγιση. Δεν ήθελαν να πιστέψουν και δεν πίστεψαν. Ο φθόνος θεραπεύεται με την γενναιότητα της αναγνώρισης ότι ο Θεός προνοεί για τον πλησίον μας, όσο και για μας. Αυτή η αναγνώριση είναι καρπός αυθεντικής αγάπης και ψυχικής ομορφιάς. Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας εάν δεν θέλουμε να μείνουμε σε έναν κόσμο κακίας, υπεροψίας  και φτώχειας ως προς την αγάπη. Διότι οι παράλυτοι τελικά είναι πολλοί!

Ο καλός μας κύριος Χρύσανθος

60f16efc-a5b5-40d2-a357-31a81176ec2c.jpg

Λέγεται Χρύσανθος Κυπριωτάκης. Ένας καλοστεκούμενος γέροντας άνω των 80 Μαΐων που βοηθάει ακούραστα κάθε Κυριακή την Εκκλησία μας. Πάντα γελαστός και ευγενικός κάθεται στο παγκάρι και εξυπηρετεί με υπομονή όλους εμάς, μικρούς και μεγάλους που ερχόμαστε να λειτουργηθούμε στην εκκλησία.

Με δική του πρωτοβουλία και χωρίς να το διαφημίζει αποφάσισε να κάνει το σπίτι του εργαστήριο παραγωγής κεριών τα οποία διαθέτει χωρίς κανένα χρηματικό ποσό στο ναό μας. Φορτώνει με υπομονή κάθε Κυριακή τα απόκερα, τα μεταφέρει στο σπίτι του και ξεκινάει να φτιάχνει κεριά μόνος του χωρίς την παραμικρή βοήθεια ή όφελος. Όταν τελειώσει, ο γέροντας των 80 και κάτι Μαΐων, τα φορτώνει στο αυτοκίνητο του και τα μεταφέρει με χαρά στην εκκλησία για να μου τα παραδώσει.  6afd90ec-072b-4e39-85d9-3c25bbc3fcfe.jpg

Η αποθήκη του σπιτιού του μετατράπηκε σε μικρό εργαστήριο. Ο ίδιος, ακούραστα, καταναλώνει τον χρόνο του για να βοηθήσει με την εφευρετικότητα του, την ευστροφία του και τον προσωπικό του κόπο το ναό μας. Nα σημειώσουμε ότι δεν είχε καμμία γνώση στο πως να φτιάχνει κεριά. Με την υπομονή του και την αποφασιστικότητα του, ρωτώντας και βλέποντας έφτιαξε το εργαστήριο του.

Εδώ ο κ. Χρύσανθος επί το έργον:

fc9441f8-3f5e-47f2-9960-1370ffd03814.jpg8fde016a-ef8b-4b5d-a737-788af3820414.jpg69028297-464e-4ca3-9c56-153e06f555f6.jpg

Ευχαριστούμε γέροντα μου για την βοήθεια σου. Ο Θεός να σου χαρίζει δύναμη και υγεία.

be238998-5330-4aa8-be93-c22f02c8b91d.jpg