Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αποκατάστασης του τρούλου

Σήμερα Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2019, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αποκατάστασης του τρούλου τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2018 και μετά από 8 μήνες  περατώθηκαν με απόλυτη επιτυχία.

Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στον εφοπλιστή κ.Αθανάσιο Μαρτίνο, ο οποίος ανέλαβε εξ’ ολοκλήρου την χρηματοδότηση του έργου το οποίο αποδείχθηκε ιδιαίτερα κοστοβόρο. Θερμές ευχαριστίες στον πολιτικό μηχανικό κ. Κων/νο Κεραμάρη, συνεργάτη του κ. Μαρτίνου, ο οποίος επέβλεπε και συντόνιζε την εργασία και την χρηματοδότηση. Επίσης ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ μαζί με τα θερμά μου συγχαρητήρια στον αγιογράφο μας κ. Γεώργιο Μπάρμπα, ο οποίος με πολύ μεράκι, μη φειδόμενος κόπου και χρόνου, έκανε μία Ορθόδοξη ιδιαίτερα καλαίσθητη αγιογράφηση του τρούλου μας.

Τέλος ένα ευχαριστώ σε όλους όσους βοήθησαν με κάθε μέσο και τρόπο για να επιτύχει αυτό το έργο.

Τέλος και τω Θεώ δόξα.

troulos1

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπί τοῖς Χριστουγέννοις (2018)

Ἀριθμ. Πρωτ. 1099

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ,
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

* * *

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί, προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Δοξάζομεν τόν Πανάγιον καί Πανοικτίρμονα Θεόν, διότι ἠξιώθημεν καί ἐφέτος νά φθάσωμεν εἰς τήν πανέορτον ἡμέραν τῶν Χριστουγέννων, τήν ἑορτήν τῆς σαρκώσεως τοῦ προαιωνίου Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ «δι᾿ ἡμᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν». Διά τοῦ «ἀεί μυστηρίου» καί «μεγάλου θαύματος» τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, τό «μέγα τραῦμα», ὁ ἐν σκότει καί σκιᾷ καθήμενος ἄνθρωπος, καθίσταται «υἱός φωτός καί υἱός ἡμέρας» , ἀνοίγει δι᾿ αὐτόν ἡ εὐλογημένη ὁδός τῆς κατά χάριν θεώσεως. Ἐν τῷ θεανδρικῷ μυστηρίῳ τῆς Ἐκκλησίας καί διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων της, γεννᾶται καί μορφοῦται ὁ Χριστός εἰς τήν ψυχήν καί τήν ὕπαρξίν μας. «Ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος», θεολογεῖ ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, «ἐφάπαξ κατά σάρκα γεννηθείς, ἀεί γεννᾶται θέλων κατά πνεῦμα διά φιλανθρωπίαν τοῖς θέλουσι· καί γίνεται βρέφος, ἑαυτόν ἐν ἐκείνοις διαπλάττων ταῖς ἀρεταῖς καί τοσοῦτον φαινόμενος, ὅσον χωρεῖν ἐπίσταται τόν δεχόμενον». Δέν εἶναι «Θεός – Ἰδέα», ὡς ὁ θεός τῶν φιλοσόφων, οὔτε Θεός κεκλεισμένος εἰς τήν ἀπόλυτον ὑπερβατικότητά του καί ἀπροσπέλαστος, ἀλλά εἶναι ὁ «Ἐμμανουήλ», ὁ «Θεός μεθ᾿ ἡμῶν», εὑρίσκεται ἐγγύτερον εἰς ἡμᾶς, ἀπό ὅσον ἡμεῖς οἱ ἴδιοι εἰς τόν ἑαυτόν μας, εἶναι «καί ἡμῶν αὐτῶν συγγενέστερος».

Ἡ πίστις εἰς τήν ἀπρόσιτον καί ἄσαρκον Θεότητα δέν μεταμορφώνει τήν ζωήν τοῦ ἀνθρώπου, δέν αἴρει τήν πόλωσιν μεταξύ ὕλης καί πνεύματος, δέν γεφυρώνει τό χάσμα μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς. Ἡ Σάρκωσις τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι ἡ φανέρωσις τῆς ἀληθείας περί Θεοῦ καί ἀνθρώπου, ἡ ὁποία σώζει τό ἀνθρώπινον γένος ἀπό τούς σκοτεινούς λαβυρίνθους, τόσον τοῦ ὑλισμοῦ καί τοῦ ἀνθρωπομονισμοῦ, ὅσον καί τοῦ ἱδεαλισμοῦ καί τοῦ δυϊσμοῦ. Ἡ καταδίκη τοῦ νεστοριανισμοῦ καί τοῦ μονοφυσιτισμοῦ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας σηματοδοτεῖ τήν ἀπόρριψιν δύο καθολικωτέρων τάσεων τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς, καί δή ἀφ᾽ ἑνός τῆς ἀπολυτοποιήσεως τοῦ ἀνθρωποκεντρισμοῦ καί ἀφ᾽ ἑτέρου τῆς ἐξιδανικεύσεως τῆς ἰδεαλιστικῆς ἐκδοχῆς τῆς ζωῆς καί τῆς ἀληθείας, παρεκκλίσεων ἰδιαιτέρως διαδεδομένων καί εἰς τήν ἐποχήν μας.

Ὁ σύγχρονος «νεστοριανισμός» ἐκφράζεται ὡς πνεῦμα ἐκκοσμικεύσεως, ὡς ἐπιστημονισμός καί ἀπόλυτος προτεραιότης τῆς χρηστικῆς γνώσεως, ὡς ἀπόλυτος ἰδιονομία τῆς οἰκονομίας, ὡς αὐτοσωτηρική ἀλαζονεία καί ἀθεΐα, ὡς ὁ «μή πολιτισμός» τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ καί τοῦ εὐδαιμονισμοῦ, ὡς νομικισμός καί ἠθικισμός, ὡς «τέλος τῆς αἰδοῦς» καί ταύτισις τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης καί τῆς μετανοίας μέ τήν λεγομένην «ἠθικήν τῶν ἀδυνάτων», Ὁ «μονοφυσιτισμός» πάλιν ἐκπροσωπεῖται σήμερον ἀπό τάς τάσεις δαιμονοποιήσεως τοῦ σώματος καί τοῦ φυσικοῦ ἀνθρώπου, ἀπό τόν πουριτανισμόν καί τά σύνδρομα «καθαρότητος», τήν ἐσωστρεφῆ ἄκαρπον πνευματικότητα καί τούς ποικίλους μυστικισμούς, ἀπό τήν περιφρόνησιν τοῦ ὀρθοῦ λόγου, τῆς τέχνης καί τοῦ πολιτισμοῦ, ἀπό τήν ἄρνησιν τοῦ διαλόγου καί τήν ἀπόρριψιν τοῦ διαφορετικοῦ, μέ ἐπικίνδυνον ἐκφραστήν, ἐν ὀνόματι τῆς «μόνης καί ἀποκλειστικῆς ἀληθείας», τόν θρησκευτικόν φονταμενταλισμόν, ὁ ὁποῖος τρέφεται ἀπό ἀπολυτοποιήσεις καί ἀπορρίψεις καί τροφοδοτεῖ τήν βίαν καί τήν διάσπασιν. Εἶναι προφανές ὅτι, τόσον ἡ νεστοριανίζουσα ἀποθέωσις τοῦ κόσμου, ὅσον καί ἡ μονοφυσιτίζουσα δαιμονοποίησίς του, ἀφήνουν τόν κόσμον καί τήν ἱστορίαν, τόν πολιτισμόν καί τούς πολιτισμούς, ἐκτεθειμένους εἰς τάς δυνάμεις τοῦ «νῦν αἰῶνος», καί παγιώνουν τοιουτοτρόπως τήν αὐτονόμησιν καί τά ἀδιέξοδά των.

Ἡ χριστιανική πίστις εἶναι ἡ βεβαιότης τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου ὑπό τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης, ὁ ὁποῖος προσέλαβε φιλανθρώπως τήν ἡμετέραν φύσιν καί ἐχαρίσατο ἡμῖν πάλιν τό διά τῆς πτώσεως ἀπολεσθέν «καθ᾽ ὁμοίωσιν», ἱκανώσας ἡμᾶς εἰς τήν κατ᾽ ἀλήθειαν ζωήν ἐν τῷ Σώματι Αὐτοῦ, τῇ Ἐκκλησίᾳ. Σύνολος ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἐκφράζει τό μυστήριον τῆς θεανθρωπότητος. Ὁ Θεάνθρωπος Σωτήρ ἀνέλαβεν «ἐκκλησίας σάρκα» καί ἔδειξε, «πρῶτος καί μόνος», «τόν ἀληθινόν ἄνθρωπον καί τέλειον καί τρόπων καί ζωῆς καί τῶν ἄλλων ἕνεκα πάντων» . Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ τόπος τῆς «κοινῆς σωτηρίας», τῆς «κοινῆς ἐλευθερίας» καί τῆς ἐλπίδος τῆς «κοινῆς βασιλείας», εἶναι ὁ τρόπος τῆς βιώσεως τῆς ἐλευθεροποιοῦ ἀληθείας, ὁ πυρήν τῆς ὁποίας εἶναι τό ἀληθεύειν ἐν ἀγάπῃ. Ἡ ἀγάπη αὐτή ὑπερβαίνει τά ὅρια τῆς ἁπλῆς ἀνθρωπιστικῆς δράσεως, καθ᾽ ὅτι ἡ πηγή καί τό πρότυπον αὐτῆς εἶναι ἡ ὑπερβαίνουσα τόν ἀνθρώπινον λόγον θεία φιλανθρωπία. «Ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τόν υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεός εἰς τόν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι᾽ αὐτοῦ. Ἐν τούτῳ ἐστίν ἡ ἀγάπη, οὐχ ὅτι ἡμεῖς ἠγαπήσαμεν τόν Θεόν, ἀλλ᾽ ὅτι αὐτός ἠγάπησεν ἡμᾶς … Ἀγαπητοί, εἰ οὕτως ὁ Θεός ἠγάπησεν ἡμᾶς, καί ἡμεῖς ὀφείλομεν ἀλλήλους ἀγαπᾶν» . Ὅπου ὑπάρχει ἀγάπη, ἐκεῖ εἶναι παρών ὁ Θεός.

Αὐτή ἡ σωτηριώδης ἀλήθεια πρέπει νά ἐκφράζεται καί εἰς τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον ἑορτάζομεν τό σεπτόν Γενέθλιον τοῦ ἐπισκεψαμένου ἡμᾶς ἐξ ὕψους Σωτῆρος ἡμῶν. Ἡ ἑορτή εἶναι πάντοτε «πλήρωμα χρόνου», καιρός αὐτογνωσίας, εὐχαριστίας διά τό μέγεθος τῆς θείας φιλανθρώπου ἀγάπης, μαρτυρία τῆς ἀληθείας τῆς θεανθρωπότητος καί τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας. Ὁ χριστοτερπής ἑορτασμός τῆς σαρκώσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου εἶναι μία πρᾶξις ἀντιστάσεως εἰς τήν ἐκκοσμίκευσιν, εἰς τόν ἀποχρωματισμόν τῆς ἑορτῆς καί τήν μετατροπήν της εἰς «Χριστούγεννα χωρίς Χριστόν» καί εἰς πανήγυριν τοῦ Ἔχειν, τοῦ καταναλωτισμοῦ καί τῆς ματαιοδοξίας, καί δή εἰς ἕνα κόσμον πλήρη κοινωνικῶν ἐντάσεων, ἀξιολογικῶν ἀνατροπῶν καί συγχύσεως, βίας καί ἀδικίας, ὅπου τό «παιδίον Ἰησοῦς» εὑρίσκεται καί πάλιν ἀντιμέτωπον μέ ἄτεγκτα συμφέροντα ποικιλωνύμων ἐξουσιῶν.

Τιμιώτατοι ἀδελφοί καί πεφιλημένα τέκνα,

Γενεά παρέρχεται καί γενεά ἔρχεται, καί αἱ ἐπερχόμεναι ἐξελίξεις εἶναι κατ᾿ ἄνθρωπον δυσκόλως προβλέψιμοι. Ἡ γνησία πίστις, ὅμως, δέν ἔχει διλήμματα. Ὁ Λόγος ἐγένετο σάρξ, ἡ «ἀλήθεια ἦλθε» καί «παρέδραμεν ἡ σκιά», μετέχομεν ἤδη τῆς Βασιλείας ἐν τῇ πορείᾳ πρός τήν τελείωσιν τοῦ ἔργου τῆς ἐνσάρκου Θείας Οἰκονομίας. Ἔχομεν ἀκλόνητον τήν βεβαιότητα, ὅτι τό μέλλον ἀνήκει εἰς τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι «χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας», ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι καί θά παραμένῃ τόπος ἁγιασμοῦ καί ἐνθέου βιοτῆς, ἀνακαινίσεως τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου, πρόγευσις τῆς δόξης τῆς Βασιλείας, ὅτι θά συνεχίσῃ «νά δίδῃ τήν εὐαγγελικήν μαρτυρίαν» καί «νά διανέμῃ ἐν τῇ οἰκουμένῃ τά δῶρα τοῦ Θεοῦ: τήν ἀγάπην Του, τήν εἰρήνην, τήν δικαιοσύνην, τήν καταλλαγήν, τήν δύναμιν τῆς Ἀναστάσεως καί τήν προσδοκίαν τῆς αἰωνιότητος». Τό σύγχρονον ἰδεολόγημα περί «μεταχριστιανικῆς» ἐποχῆς εἶναι ἄτοπον. «Μετά Χριστόν», τά πάντα εἶναι, καί μένουν εἰς τόν αἰῶνα, «ἐν Χριστῷ».

Κλίνοντες εὐσεβοφρόνως τά γόνατα ἐνώπιον τοῦ Θείου Βρέφους τῆς Βηθλεέμ καί τῆς βρεφοκρατούσης Παναγίας Μητρός Αὐτοῦ, καί προσκυνοῦντες τόν ἐνανθρωπήσαντα «παντέλειον Θεόν», ἀπονέμομεν, ἐκ τοῦ ἀκοιμήτου Φαναρίου, τοῖς ἀνά τήν οἰκουμένην τέκνοις τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν εὐλογίαν ἐπί τῷ Ἁγίῳ Δωδεκαημέρῳ, εὐχόμενοι ὑγιεινόν, ἀγλαόκαρπον καί εὐφρόσυνον τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου.

Χριστούγεννα ‚βιη’
† Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Η πανήγυρις του ναού μας (στιγμιότυπα)

Σε κλίμα κατάνυξις εορτάσαμε την πανήγυρη του ναού μας, με την ευλογημένη παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας, αγαπητών κληρικών και πλήθους ενοριτών.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους διοργανωτές της εορτής μας, στις οικογένειες των ενοριτών μας που συνέβαλλαν με κόπο και χρόνο στην παρασκευή και παράθεση των εδεσμάτων και σε όλους εσάς ήλθατε να συνεορτάσουμε τον άγιο μας. 

Ολοκλήρωση της Γ΄ Ιερατικής Συνάξεως της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου και εξαρχίας κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου

Synaxis

 

Την Γ΄ τριήμερη Ιερατική Σύναξη πραγματοποίησε η Ιερά Μητρόπολη Βελγίου από 31 Οκτωβρίου έως 2 Νοεμβρίου 2018 στην περιοχή των Αρδεννών του Βελγίου. Το γενικό θέμα της φετινής συνάξεως ήταν : “Η Ποιμαντική των Νέων“.
Οι επίσημοι προσκεκλημένοι εισηγητές ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος, ο Οσιολογιώτατος Ιερομόναχος π. Πέτρος από την Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Essex της Αγγλίας και ο Καθηγητής της Ψυχολογίας της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο της Λουβαίνης Δρ. Βασίλειος Σαρόγλου.
Το απόγευμα της Τετάρτης 31 Οκτωβρίου 2018 οι κληρικοί της Μητροπόλεως, από τις τρεις χώρες της Μπενελούξ, συγκεντρώθηκαν υπό τον Ποιμενάρχη τους Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βελγίου κ. Αθηναγόρα για τρίτη συνεχή χρονιά, στη γραφική πόλη La Roche-en-Ardenne του Βελγίου, με σκοπό την επιμόρφωσή τους και την κοινωνία των προβληματισμών και των διαφόρων σημαντικών θεμάτων, τα οποία αφορούν στη διακονία τους.
Κατά την πρώτη συνεδρία τελέστηκε Μικρός Αγιασμός και ακολούθως έγινε η ανάγνωση του μηνύματος της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος συνεχάρη με θερμούς λόγους τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βελγίου για την διοργάνωση της Συνάξεως με το τόσο σημαντικό θέμα της Ποιμαντικής Διακονίας των Νέων, επισημαίνοντας τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος και επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, ότι ακόμη πιο σπουδαίο από το να μιλούν οι ποιμένες της Εκκλησίας για τους νέους είναι το να μιλούν με τους νέους.
Το μήνυμα του Παναγιωτάτου ακολούθησε η εναρκτήρια ομιλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βελγίου κ. Αθηναγόρου, ο οποίος αφού ανέφερε τη ζωτική σημασία που έχουν οι Συνάξεις του Κλήρου της Ιεράς Μητροπόλεως, τόνισε διάφορα σημεία του θέματος, όπως το γεγονός ότι ο ιερέας που έχει συνείδηση της ποιμαντικής του ευθύνης βλέπει την παρουσία νέων ανθρώπων στην ενορία του ως ένδειξη ζωτικότητας και προόδου. Επίσης ο Σεβασμιώτατος αναλύοντας τις ανάγκες των νέων από παιδαγωγικής και ψυχολογικής απόψεως, επεσήμανε ότι μέσα στο χώρο της Εκκλησίας οι νέοι μπορούν να ανακαλύψουν αυτά τα οποία επιζητούν. Τόνισε ακόμη την αξία του παραδείγματος ζωής που οφείλουν οι μεγαλύτεροι να προσφέρουν στους νέους. Είπε πως η αξία της τήρησης της Ιεράς Παράδοσης ως μετάδοση ζωντανής και ενεργού πραγματικότητας μπορεί να προσφέρει στους νέους την αλήθεια του Ευαγγελίου βοηθώντας τους στην πνευματική τους πρόοδο. Επεσήμανε ότι η ευθύνη για την προσέλκυση των νέων στη ζωή της Εκκλησίας ως ζωντανών μελών δεν είναι μόνον των κληρικών αλλά και ολόκληρης της ενορίας. Για το λόγο αυτό πρότεινε σε κάθε ενορία να υπάρχει ένας πυρήνας ανθρώπων που θα αναλαμβάνει με αγάπη και προσοχή τη ποιμαντική φροντίδα των νέων.
Η πρώτη ημέρα του συνεδρίου τελείωσε με την παρουσίαση των συμμετεχόντων και διαδικαστικά θέματα.
Την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2018 η Διάλεξη του Ιερομονάχου κ. Πέτρου με θέμα «Η σύγχρονη πραγματικότητα της Ορθοδόξου νεολαίας στην Δυτική Ευρώπη», εντυπωσίασε και έδωσε εναύσματα γόνιμης σκέψης και προβληματισμού στους συμμετέχοντες. Υπογραμμίστηκε από τον π. Πέτρο η ανάγκη να μπορούν οι ποιμένες να δίνουν μαρτυρία στους νέους για τη ζωντανή ελπίδα που υπάρχει στην Εκκλησία και ότι το μήνυμα της Εκκλησίας δεν έρχεται από το παρελθόν αλλά από το μέλλον, από τα «έσχατα». Ανέφερε προβλήματα των νέων και πρότεινε τρόπους επικοινωνίας με τους νέους. Τόνισε τη σπουδαιότητα της στιγμής της συνάντησης μεταξύ ποιμένος και νέου ανθρώπου στην Εκκλησία. Υπογράμμισε την αξία του ταπεινού φρονήματος του ιερέως κατά την υποδοχή νέων ανθρώπων, σύμφωνα με το παράδειγμα της ταπεινώσεως του Χριστού ως διδασκάλου και ως ποιμένος. Αναφέρθηκε στην κρίση του οικογενειακού θεσμού και των διανθρώπινων σχέσεων που βιώνουν οι νέοι σήμερα και πώς η Εκκλησία μπορεί να τους βοηθήσει. Η ευχαριστιακή διάσταση της Εκκλησίας μέσα στη Θ. Λειτουργία μπορεί να γίνει για το νέο άνθρωπο μία μοναδική πηγή έμπνευσης και απελευθέρωσης της καρδιάς του από φορτία δυσβάστακτα.
Την ίδια ημέρα η εισήγηση του Καθηγητή κ. Βασιλείου Σαρόγλου με θέμα «Νέοι, πίστη και Εκκλησία» έθεσε το επιστημονικό περίγραμμα το οποίο πρέπει να έχουν υπόψη τους οι ποιμένες της Εκκλησίας για να αναπτύξουν αποτελεσματικότερα την ποιμαντική διακονία τους προς τους νέους. Το πλαίσιο αυτό βασίζεται σε επιστημονικές και στατιστικές έρευνες και δείχνει την πολυπλοκότητα του θέματος ενώ δίνει και τις απαραίτητες κατευθύνσεις για έξοδο από αγκυλώσεις και φαινομενικά αδιέξοδα. Έγινε διεξοδική παρουσίαση των παραγόντων που επηρεάζουν τη σχέση των νέων με την Εκκλησία που έχουν να κάνουν τόσο με το οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον όσο και με την προσωπικότητα του νέου καθώς και με τις προσωπικές του εμπειρίες.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας έγιναν δύο γλωσσικές ομάδες εργασίας (ελληνικά και αγγλικά) και στις οποίες συντονιστές ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος και ο Οσιολογιώτατος Ιερομόναχος κ. Πέτρος. Και στις δύο αυτές ομάδες εργασίας έγιναν ερωταποκρίσεις και αναπτύχθηκε γόνιμος διάλογος των μετεχόντων με τους συντονιστές για επιμέρους σημαντικά θέματα της ποιμαντικής προσέγγισης των νέων. Οι ιερείς μπόρεσαν να εκφράσουν την ποιμαντική τους αγωνία, να καταθέσουν τους προβληματισμούς τους και να ανταλλάξουν απόψεις και εμπειρίες πολύτιμες για την εξεύρεση απαντήσεων και λύσεων σε προκλήσεις και προβλήματα της ποιμαντικής των νέων.
Την τελευταία ημέρα του συνεδρίου, Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2018, ομόφωνα εγκρίθηκε ψήφισμα αποστολής ευχετηρίου επιστολής υπογεγραμμένης από όλους τους συμμετέχοντες, προς την Αυτού Θειοτάτη Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο για τη συμπλήρωση 27 ετών από της ενθρονίσεώς Του στον Οικουμενικό Θρόνο.
Κατά τη διάλεξη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλου που επακολούθησε με θέμα «Η ποιμαντική αντιμετώπιση των νέων σήμερα», οι συμμετέχοντες μπόρεσαν να εμβαθύνουν σε θέματα όπως η αφετηρία και η έννοια της Ποιμαντικής και ειδικότερα αυτής των νέων. Τονίστηκε από τον ομιλητή πως η Εκκλησία, μέσα στη ζωή του κόσμου, είναι μία διαρκής πρόσκληση και πρόκληση για υπέρβαση. Η ζωή στην Εκκλησία απαιτεί φρόνημα νεανικό και αγωνιστικό. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην αποτυχία του σύγχρονου πολιτισμού ενώ υπογράμμισε ότι η Εκκλησία μέσω της ενορίας είναι η «κατ’ εξοχήν θεραπευτική κοινότητα όπου ο άνθρωπος επανευρίσκει τη χαμένη του ακεραιότητα». Ο Σεβασμιώτατος εισηγητής αναφέρθηκε επίσης σε τρόπους ποιμαντικής προσεγγίσεως των νέων, την ανάγκη συνεργασίας ποιμένος και γονέων, στα χαρακτηριστικά της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας, στα ερωτήματα των νέων και στην ανάγκη να παίρνουν οι νέοι και τα παιδιά σωστές απαντήσεις ζωής και όχι ηθικιστικές. Τόνισε πως πρέπει να καταδειχθεί ότι ο Χριστός είναι το πλήρωνα της ζωής και πως η ποιμαντική διακονία είναι προσφορά αλήθειας με αγάπη και όχι εξουσιαστικά. Έγινε επίσης αναφορά στο θέμα της Εξομολόγησης και της Θείας Κοινωνίας γενικότερα αλλά και σε σχέση με τους νέους. Ο εισηγητής δεν παρέλειψε να αναφέρει περιστατικά από την πλούσια ποιμαντική του εμπειρία με τους νέους, καταδεικνύοντας και με αυτόν τον τρόπο ότι «η αλήθεια της Εκκλησίας μπορεί να καλύψει σύνολη τη ζωή του ανθρώπου, αρκεί να την προσφέρουμε σωστά» με αγάπη και σε πνεύμα ελευθερίας.
Επακολούθησε χρήσιμη συζήτηση, σύντομη παρουσίαση του επιτυχημένου τριημέρου Νεότητος (26-28 Οκτωβρίου 2018) από τον Αιδεσιμολογιώτατο Πρεσβύτερο κ. Ciprian Popescu, υπεύθυνου νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως. Κατόπιν έγινε Συζήτηση Στρογγυλής Τράπεζας με τους τρεις εισηγητές και την συμμετοχή του Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Δρ. Κωνσταντίνου Κενανίδη με θέμα «Ο ενεργός ρόλος των νέων και η συμμετοχή στην ενοριακή ζωή». Και πάλι δόθηκε η ευκαιρία σε όλους να εκφράσουν ερωτήματα, απόψεις και θέσεις για την καλύτερη ποιμαντική των νέων στις ενορίες.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βελγίου κ. Αθηναγόρας αναφέρθηκε κατόπιν διεξοδικά σε διάφορα πρακτικά θέματα για μια καλύτερη και πιο αποτελεσματική ποιμαντική ενώ παρείχε χρήσιμες πληροφορίες και διευκρινήσεις για επιμέρους θέματα. Όλοι οι συμμετέχοντες ιερείς έλαβαν τον λόγο ευχαριστώντας για τη σύναξη αυτή, δηλώνοντας το τι θετικό αποκόμισαν από αυτή και εκφράζοντας γνώμες και προτάσεις για τη θεματολογία ή την οργάνωση μελλοντικών ιερατικών συνάξεων.
Έτσι η Γ΄ Τριήμερη Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου έλαβε τέλος με ευχαριστίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου προς τους εισηγητές και τους συμμετέχοντες και με την προσευχή λήξης.