Ερμηνεία του “Κύριε Ελέησον” από τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός: Ο Ομολογητής της Ορθοδοξίας | Πεμπτουσία
Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός
Αγίου Μάρκου του Ευγενικού από την «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών», Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», 1986
Συνοπτικά σχόλια: Και αυτό το μικρό κείμενο, που πραγματεύεται με χαριτωμένη απλότητα για την μονολόγιστη ευχή, παραδίδεται από τους συλλέκτες των πατερικών κειμένων της Φιλοκαλίας ανωνύμως και μέσα από τις προθέσεις τους να γνωσθεί και να καλλιεργείται από τον λαόν του Θεού η γλυκύτατη νοερά προσευχή. Για να θεμελιώσει δε την αναγκαιότητα της εκζητήσεως του θείου ελέους, ο συντάκτης του μικρού αυτού δοκιμίου ανατρέχει στην εποχή των Αποστόλων, που παρέδωσαν την ευχή, συμφώνως και προς άλλους διδασκάλους της νοεράς προσευχής. Παρ' ότι περιέχει απόψεις κοινές πλέον, γύρω από την ευχή του Ιησού, όμως, στην απλότητα του, οικοδομεί, πείθει, κατανύσσει με την ιδιαίτερη χάρη του, οπότε και με αυτό επιτυγχάνεται ο σκοπός των εκδοτών της Φιλοκαλίας, ώστε να δικαιούται να ενσωματωθεί σ' αυτή.

Το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», και συντομότερα «Κύριε ελέησον», από τον καιρό των Αποστόλων χαρίστηκε στους Χριστιανούς και ορίστηκε να το λένε ακατάπαυστα, όπως και το λένε. Τι σημαίνει όμως τούτο το «Κύριε ελέησον», είναι πολύ λίγοι σήμερα που το ξέρουν, κι έτσι φωνάζουν καθημερινά ανωφελώς, αλλοίμονο, και ματαίως το «Κύριε ελέησον», και το έλεος του Κυρίου δεν το λαβαίνουν γιατί δεν ξέρουν τι ζητούν. Γι’ αυτό πρέπει να ξέρομε πως ο Υιός και Λόγος του Θεού, αφότου σαρκώθηκε και έγινε άνθρωπος και υπέμεινε τόσα πάθη και σταυρώθηκε και χύνοντας το πανάγιο αίμα Του εξαγόρασε τον άνθρωπο από τα χέρια του διαβόλου, από τότε έγινε Κύριος και εξουσιαστής της ανθρώπινης φύσεως. Και προτού βέβαια σαρκωθεί ήταν Κύριος όλων των κτισμάτων, ορατών και αοράτων, ως δημιουργός και ποιητής τους, όμως των ανθρώπων και των δαιμόνων που δε θέλησαν από μόνοι τους να τον έχουν Κύριο και εξουσιαστή τους, δεν ήταν και Αυτός Κύριος τους, ο Κύριος όλου του κόσμου. Ο πανάγαθος Θεός δηλαδή, και τους Αγγέλους και τους ανθρώπους τους έκανε αυτεξούσιους και τους χάρισε το λογικό, να έχουν γνώση και διάκριση· γι’ αυτό, ως δίκαιος που είναι και αληθινός, δε θέλησε να τους αφαιρέσει το αυτεξούσιο και να τους εξουσιάζει με τη βία και χωρίς τη θέλησή τους. Αλλά εκείνους που θέλουν να είναι κάτω από την εξουσία και διακυβέρνησή Του, εκείνους ο Θεός και τους εξουσιάζει και τους κυβερνά· εκείνους πάλι που δε θέλουν, τους αφήνει να κάνουν το θέλημα τους, ως αυτεξούσιοι που είναι. Για τούτο και τον Αδάμ που πλανήθηκε από τον αποστάτη διάβολο κι έγινε κι αυτός αποστάτης του Θεού και δε θέλησε να υπακούσει στην εντολή Του, τον άφησε ο Θεός στο αυτεξούσιό του και δε θέλησε να τον εξουσιάζει τυραννικά.

Αλλά ο φθονερός διάβολος που τον πλάνησε εξαρχής, δεν έπαψε κι έπειτα να τον πλανά, ώσπου τον έκανε παρόμοιο στην αλογία με τα κτήνη τα ανόητα και ζούσε πλέον σαν ζώο άλογο και ανόητο. Μα ο πολυέλεος Θεός τον σπλαχνίστηκε τελικά κι έτσι χαμήλωσε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη (Ψαλμ. 17, 10) κι έγινε άνθρωπος για τον άνθρωπο· και με το πανάχραντο αίμα Του τον λύτρωσε από τη δουλεία της αμαρτίας και δια μέσου του ιερού Ευαγγελίου τον οδήγησε πως να ζει θεάρεστα. Και, κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, μας έδωσε εξουσία να γίνομε τέκνα Θεού(Ιω. 1, 12) και με το θείο βάπτισμα μας αναγέννησε και μας ανέπλασε και με τα άχραντά Του μυστήρια τρέφει καθημερινά την ψυχή μας και τη ζωογονεί. Και μ’ ένα λόγο, με την άκρα Του σοφία βρήκε τον τρόπο να μένει πάντοτε αχώριστος μ’ εμάς κι εμείς με Αυτόν, για να μην έχει πλέον καθόλου τόπο σ’ εμάς ο διάβολος. Ορισμένοι όμως από τους Χριστιανούς, ύστερα από τόσες χάριτες που αξιώθηκαν και υστέρα από τόσες ευεργεσίες που έλαβαν από τον Δεσπότη Χριστό, πλανήθηκαν πάλι από το διάβολο και εξαιτίας του κόσμου και της σάρκας ξεμάκρυναν από το Θεό και κατακυριεύονται από την αμαρτία και από το διάβολο κάνοντας τα θελήματά του. Όμως δεν είναι τελείως αναίσθητοι ώστε να μην αισθάνονται το κακό που έπαθαν. Καταλαβαίνουν το σφάλμα τους και γνωρίζουν την υποδούλωσή τους, αλλά δεν μπορούν αυτοί μόνοι τους να γλυτώσουν και γι’ αυτό προστρέχουν στο Θεό και φωνάζουν το «Κύριε ελέησον» για να τους ευσπλαχνιστεί ο πολυέλεος Κύριος και να τους ελεήσει, να τους δεχτεί σαν τον άσωτο υιό(Λουκ. 15, 20) και να τους δώσει πάλι τη θεία χάρη Του και μέσω αυτής να γλυτώσουν από τη δουλεία της αμαρτίας, ν’ απομακρυνθούν από τους δαίμονες και να λάβουν πάλι την ελευθερία τους, για να μπορέσουν με τον τρόπο αυτό να ζήσουν θεάρεστα και να φυλάξουν τις εντολές του Θεού. Αυτοί λοιπόν οι Χριστιανοί που, όπως είπαμε, με τέτοιο σκοπό φωνάζουν το «Κύριε ελέησον», αυτοί θα επιτύχουν εξάπαντος και το έλεος του πανάγαθου Θεού και θα λάβουν τη χάρη Του να ελευθερωθούν από τη δουλεία της αμαρτίας και να σωθούν. Εκείνοι όμως που δεν έχουν είδηση από αυτά που είπαμε, μήτε γνωρίζουν τη συμφορά τους που είναι καταδουλωμένοι στα θελήματα της σάρκας και στα κοσμικά πράγματα, μήτε έχουν ευκαιρία να συλλογιστούν την υποδούλωση τους, αλλά χωρίς τέτοιο σκοπό φωνάζουν μόνο το «Κύριε ελέησον», περισσότερο από συνήθεια, αυτοί πως είναι δυνατό να λάβουν το έλεος του Θεού; Και μάλιστα τέτοιο θαυμάσιο και άπειρο έλεος; Γιατί είναι καλύτερα να μη λάβουν το έλεος του Θεού, παρά να το λάβουν και πάλι να το χάσουν, επειδή τότε είναι διπλό το φταίξιμο τους. Άλλωστε, αν κανείς δώσει κανένα πετράδι πολύτιμο στα χέρια μικρού παιδιού ή κανενός αγροίκου άνθρωπου που να μην ξέρει τι αξίζει, και αυτοί το πάρουν στα χέρια τους και το χάσουν, είναι φανερό πως δεν το έχασαν εκείνοι αλλά αυτός που τους το έδωσε.

Και για να καταλάβεις καλύτερα τα λεγόμενα, συλλογίσου πως στον κόσμο τούτο εκείνος που είναι άπορος και φτωχός και θέλει να πάρει ελεημοσύνη από κάποιο πλούσιο, πηγαίνει και του λέει «ελέησον με», δηλαδή «λυπήσου με για τη φτώχεια μου και δος μου τα αναγκαία». Και πάλι, εκείνος που έχει χρέος και θέλει να του το χαρίσει ο δανειστής του, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «λυπήσου με για την ανέχειά μου και χάρισέ μου αυτό που σου χρωστώ». Όμοια και ο φταίχτης, θέλοντας να τον συγχωρήσει εκείνος στον οποίο έφταιξε, πηγαίνει και του λέει «ελέησόν με», δηλαδή «συγχώρεσέ με για ό,τι σου έκανα». Από την άλλη μεριά, ο αμαρτωλός φωνάζει στο Θεό το «Κύριε ελέησον» και δεν ξέρει μήτε τι λέει, μήτε γιατί το λέει, αλλά μήτε τι είναι το έλεος του Θεού που τον παρακαλεί να του το δώσει, μήτε σε τι τον συμφέρει το έλεος που ζητά, και μόνο από συνήθεια φωνάζει «Κύριε ελέησον», χωρίς να ξέρει τίποτε. Πως λοιπόν να του δώσει ο Θεός το έλεός Του, αφού αυτός, καθώς δεν το ξέρει, το καταφρονεί και πάλι το χάνει σύντομα και αμαρτάνει περισσότερο; Το έλεος του Θεού δεν είναι άλλο, παρά η χάρη του Παναγίου Πνεύματος, την οποία πρέπει να ζητούμε από το Θεό εμείς οι αμαρτωλοί και να φωνάζομε ακατάπαυστα το «Κύριε ελέησον», δηλαδή «λυπήσου με, Κύριε μου, τον αμαρτωλό, στην ελεεινή κατάσταση που βρίσκομαι, και δέξου με πάλι στη χάρη Σου· δος μου πνεύμα δυνάμεως, για να με δυναμώσει ν’ αντισταθώ στους πειρασμούς του διαβόλου και στην κακή συνήθεια της αμαρτίας· δος μου πνεύμα σωφρονισμού, για να σωφρονιστώ, να έρθω σε αίσθηση του εαυτού μου και να διορθωθώ· δος μου πνεύμα φόβου, για να σε φοβούμαι και να φυλάγω τις εντολές Σου· δος μου πνεύμα αγάπης για να σε αγαπώ και να μην απομακρύνομαι πλέον από κοντά Σου· δος μου πνεύμα ειρήνης, για να φυλάγει την ψυχή μου ειρηνική και να συγκεντρώνω όλους μου τους λογισμούς και να είμαι ήσυχος και ατάραχος· δος μου πνεύμα καθαρότητας, για να με φυλάγει καθαρό από κάθε μολυσμό· δος μου πνεύμα πραότητας, για να είμαι ήμερος στους αδελφούς μου Χριστιανούς και να απέχω από το θυμό· δος μου πνεύμα ταπεινοφροσύνης, για να μη φαντάζομαι τα υψηλά και υπερηφανεύομαι».

 Εκείνος λοιπόν που γνωρίζει την ανάγκη που έχει από όλα αυτά και τα ζητά από τον πολυέλεο Θεό, φωνάζοντας το «Κύριε ελέησον», αυτός βεβαιότατα θα λάβει εκείνο που ζητά και θα επιτύχει το έλεος και τη θεία χάρη του Κυρίου. Όποιος όμως δεν ξέρει τίποτε από αυτά που είπαμε, αλλά από συνήθεια μόνο φωνάζει το «Κύριε ελέησον», αυτός δεν είναι δυνατό να λάβει ποτέ το έλεος του Θεού· γιατί και πρωτύτερα έλαβε πολλές χάριτες από το Θεό μα δεν τις αναγνώρισε, μήτε ευχαρίστησε το Θεό που του τις έδωσε. Αυτός έλαβε το έλεος του Θεού όταν πλάστηκε κι έγινε άνθρωπος· έλαβε το έλεος του Θεού όταν αναπλάστηκε με το άγιο βάπτισμα κι έγινε ορθόδοξος Χριστιανός· έλαβε το έλεος του Θεού όταν γλύτωσε από τόσους κινδύνους ψυχικούς και σωματικούς που δοκίμασε στη ζωή του· έλαβε το έλεος του Θεού τόσες φορές που αξιώθηκε να κοινωνήσει τα άχραντα μυστήρια· έλαβε το έλεος του Θεού όσες φορές αμάρτησε στο Θεό και τον πίκρανε με τις αμαρτίες του και δεν εξολοθρεύτηκε, μήτε τιμωρήθηκε παιδαγωγικά όπως του έπρεπε· έλαβε το έλεος του Θεού όταν με διάφορους τρόπους ευεργετήθηκε από το Θεό και δεν το αναγνώρισε, αλλά όλα τα λησμόνησε και δε φρόντισε καθόλου για τη σωτηρία του. Αυτός λοιπόν ο Χριστιανός πως να λάβει το έλεος του Θεού χωρίς να το αισθάνεται και χωρίς να γνωρίζει πως δέχεται τέτοια χάρη από το Θεό, καθώς είπαμε, μήτε να ξέρει τι λέει, αλλά να φωνάζει μόνο το «Κύριε ελέησον» χωρίς κανένα στόχο και σκοπό, εκτός από μόνη τη συνήθεια;

Κυριακή Δ’ Νηστειών – Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος

Η Δ΄ Κυριακή των Νηστειών είναι αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στον μεγάλο ασκητικό διδάσκαλο άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, τον επονομαζόμενο της Κλίμακος, λόγω του γνωστού βιβλίου που έχει γράψει με τον τίτλο: «Κλίμακα».

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο άγιος της Σαρακοστής, αφού το βιβλίο του αποτελεί το βασικό ανάγνωσμα της περιόδου αυτής στα μοναστήρια μας, αλλά και από πολλούς Χριστιανούς στον κόσμο. Λόγω της διαβίωσής του στην Ιερά Μονή Σινά ονομάζεται και Σιναΐτης. Μετά το θάνατο του ηγούμενου της Μονής και κατόπιν απαιτήσεως των αδελφών δέχθηκε να γίνει Ηγούμενος της ιεράς Μονής Σινά για μερικά χρόνια. Η νοσταλγία, όμως, της ερημικής ζωής, έκανε τον Ιωάννη να αποσυρθεί πάλι στην έρημο και να αφοσιωθεί στις μελέτες του..

Ακούστε το κήρυγμα της Κυριακής εδώ

Η προσφορά της Ορθοδοξίας στην διατήρηση της Ελληνικής παιδείας κατά την Τουρκοκρατία – Martyrs for the Greek Language: How the Orthodox Church Saved Greek During Ottoman Rule (Documentary)

The reason that the Greek language survived almost 400 years of Ottoman rule is mainly due to the Greek Orthodox Church, which protected and taught the language at a time of persecution of Greek culture and faith.

The contribution of the Church in saving and teaching the Greek language during those dark times for the country and its people was immense. Indeed, the Gospels were written in the Greek language first, the one known as Common Hellenistic. And from Greek they were then translated to all the other languages.

Through the Gospels that were written in Greek, Christian faith spread throughout the world. And Greek was the language of the Byzantine Empire.

Watch our short documentary made possible by Mike Psaros

Martyrs for the Greek Language

After the fall of Constantinople in 1453, the Hellenistic world fell into chaos. In order to maintain its historical identity and not lose its cultural heritage, the key elements of national unity had to be utilized: religion, language, and tradition.

The ancient ways of the Greeks continued through the multi-dimensional worship of the Church.

By receiving the privileges granted by Sultan Mehmet II and despite the difficulties and obstacles that the Ottoman conquerors repeatedly put against it, a truly ecclesiastical Christian state was created and it contributed to the physical and spiritual survival of Orthodoxy.

Being the only institution that remained alive after the Ottoman conquest, the responsibility for the political and spiritual survival of Hellenism during those dark ages fell on the Church.

Its decisions, actions, omissions and mistakes would have a direct impact on the Greeks. And those decisions were taken under the watchful eye of the Ottoman conqueror.

For the Greek people of the time, Orthodoxy meant much more than a religious doctrine. It was their whole life, the spiritual context through which their national consciousness was expressed. In the difficult years of slavery, the Church became a spiritual refuge, the one stable social institution, the cohesive web of Hellenism.

During those years, there were only secret schools (το κρυφό σχολειό) which would teach the Greek language, and the teaching was done by priests. The books of hymns were like the language book of the first grade. And the Gospels would be the textbooks for older students.

In fact, the first words young Greeks of the time learned were the words of the “Our Father.” Then it was the words of the Divine Liturgy and all their meanings. All this was able to happen at a time when Ottoman was the official language.

All that was essential, because there was no such thing as an organized educational system during the first period of Ottoman rule. There would be about 10-15 students gathered around a priest in the narthex of a church, or in a monastery around a monk, who would be  taught only the most elementary Greek.

However, the contribution of the secret schools to the salvation of the Greek language, regardless of the educational level, proved to be significant in the middle of the 16th century. By 1680, when the rulers allowed the establishment of Greek schools for the first time, the foundations for the spiritual rebirth of the nation recorded in the 18th century would be laid.

The emergence of pioneering teachers, the establishment of schools in various cities and regions of Greece, the writing of remarkable literary works, the repatriation of Greek teachers and students who had attended universities and academies in the West, all led to a spiritual rebirth of the nation.

Educated Patriarchs like Meletios Pigas, Maximos Margounios, Cyril Loukaris, accompanied by the rise of the Greek middle class and the material contribution of wealthy merchants to the education of Greeks also contributed to this Greek renaissance.

The most important Orthodox monastic center during the Ottoman occupation was Mount Athos, a beacon of Orthodoxy the reach of which went beyond the borders of Greece, which continues to this day.

Cosmas of Aetolia

Some of the priests and monks who contributed to the salvation of the Greek language gave their lives for the cause and became martyrs. According to several clerics, St. Cosmas of Aetolia (Κοσμάς ο Αιτωλός, c.1714-1779, canonized in 1961) is the greatest martyr and his contribution to the survival of the Greek languages is invaluable.

Cosmas was a monk who had studied theology and rhetoric and in a period of 16 years he established many church schools to preserve the language in Western and Northern Greece, areas where many Greeks were converting to Islam.

At a time when  entire villages were abandoning Christianity, the persistent monk worked hard to keep them in the path of Orthodoxy and, consequently, their Greek heritage.

The monk’s faith, devotion and rhetoric were very persuasive and people were literally hanging on his every word. That infuriated the Ottoman authorities, who accused him of being a Russian agent – Russia being the biggest enemy of the Ottoman Empire at the time.

The martyr was arrested and hanged at Kolkondas (in today’s Albania) on August 24, 1779.

By preserving the Greek language, the Orthodox clergy played a crucial role in lifting the patriotic spirit of Greeks, giving them the strength to fight against their rulers of almost 400 years. And it was at Agia Lavra Monastery, under the blessings of Orthodox Metropolitan Palaion Patron Germanos (Germanos III of Old Patras), where the War of Independence was declared on March 25, 1821.

Πηγή

Μία προσέγγιση στο Ευαγγέλιο της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως (Κατά Μάρκον, Η': 34-38)

Αποτέλεσμα εικόνας για της σταυροπροσκυνησεως

Στο Ευαγγέλιο της σημερινής ημέρας, της Αγίας Εορτής της Σταυροπροσκυνήσεως, την Γ’ Κυριακή των Νηστειών, ο Κύριος μας καλεί να απαρνηθούμε τον εαυτό μας. Αλήθεια πόσο αντίθετη η παρότρυνση αυτή σε σχέση με τις επιταγές της εποχής μας. “Όστις θέλει…” αναφέρει ο Κύριος. Επεξηγεί ο Άγιος Θεοφύλακτος:“….ο Κύριος μας λέει: Δεν αναγκάζω κανένα. Τον προσκαλώ να κάνει κάτι αγαθό και όχι δαιμονικό στο οποίο να υπάρχει ίχνος καταναγκασμού. Και όποιος δεν επιθυμεί να κάνει αυτά που του ζητάω είναι ανάξιος μου. Μπορούμε να μάθουμε τι σημαίνει να απαρνηθεί κάποιος τον εαυτό του με το εξής παράδειγμα. Αυτός που απαρνιέται τον διπλανό του είναι αυτός που όταν τον δει να υποφέρει για οποιοδήποτε λόγο, ακόμα και αν αυτός είναι ο πατέρας του, ο αδερφός του ή κάποιος γνωστός του, δεν τον προσεγγίζει αγαπητικά και παρηγορητικά αλλά τον εγκαταλείπει ως να του ήταν εντελώς ξένος. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο Κύριος μας ζητάει να μην δείξουμε καμμία συμπόνοια στον εαυτό μας και στα σώματα μας, ώστε ακόμα και όταν μας μαστιγώνουν, να μην μας ενοχλεί καθόλου και να μην μας κάνει καμμία διαφορά.”

Είναι αληθινά συγκλονιστική αυτή η παρότρυνση του Κυρίου μας. Το να είσαι Χριστιανός, άνθρωπος δηλαδή που έχει ενδυθεί Χριστό, σημαίνει αγώνα και θυσία, που μπορεί να υπερβεί οποιαδήποτε σωματική κακουχία. Άραγε πόσο μεγάλη αγάπη πρέπει να έχουμε ώστε να μπορέσουμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο; Πόσο είμαστε διαθετιμένοι να απαρνηθούμε τον εαυτό μας σε μία πραγματικότητα που μας καλεί να πράξουμε ακριβώς το αντίθετο; 

Ας δούμε όμως πως συνεχίζει το Ευαγγέλιο: “ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.” Το να σηκώσει τον σταυρό του ο άνθρωπος σημαίνει να ακολουθήσει την ζωή του ίδιου του Χριστού. Διότι “κανένας μαθητής δεν μπορεί να είναι ανώτερος από τον διδάσκαλό του”. Όπως Αυτός λοιδωρήθηκε, συκοφαντήθηκε, χλευάστηκε, έτσι και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να περιμένουμε την ίδια ζωή και την ίδια συμπεριφορά. Και όπως Αυτός δέχτηκε τα χτυπήματα των ανθρώπων με νηφαλιότητα και συγχωρητικά έτσι και εμείς καλούμαστε να δεχτούμε τις αδικίες αυτής της ζωής, με κατανόηση και συγχωρητικότητα. Συνεχίζει την εξήγηση του ο ευλογημένος Θεοφύλακτος: “ Παρόλο που η εντολή της σταύρωσης φαίνεται εκ πρώτης όψεως σκληρή και απάνθρωπη, Ο Κύριος αμέσως μας δείχνει ότι η εντολή Του δίδεται λόγω της μεγάλης Του αγάπης για τον άνθρωπο. Διότι ‘ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν’. Με άλλα λόγια όποιος απωλέσει τον εαυτό του για Εμένα θα βρει την αληθινή ζωή.”

Άραγε τι μας ζητάει εδώ ο Κύριος μας;Η απάντηση έρχεται από τα λόγια ενός σύγχρονου και ιδιαίτερα αγαπητού Αγίου μας, του Άγιου Πορφύριου: “Να γίνομε γεμάτοι, έμπλεοι Αγίου Πνεύματος. Εδώ έγκειται η ουσία της πνευματικής ζωής. Αυτό είναι η τέχνη. Τέχνη τεχνών. Ας ανοίξουμε τα χέρια κι ας ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού. Όταν έλθει ο Χριστός, κερδίσαμε το παν. Ο Χριστός θα μεταποιήσει τα πάντα μέσα μας. Θα φέρει την ειρήνη, τη χαρά, την ταπείνωση, την αγάπη, την προσευχή, την ανάταση. Η χάρις του Χριστού θα μας ανακαινίσει. Αν στραφούμε σ’ Αυτόν με πόθο, με λαχτάρα, με αφοσίωση, με έρωτα, ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα.Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατο να διορθώσομε τον εαυτό μας, δεν θα μπορέσομε ν’ αποδεσμευθούμε απ’ τα πάθη, Μόνοι μας δεν μπορούμε να γίνομε καλοί. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Όσο κι αν προσπαθήσομε τίποτα δεν θα επιτύχομε. Ένα πρέπει να κάνομε, να στραφούμε σ’ Εκείνον και να Τον αγαπήσομε «εξ όλης της ψυχής». Η αγάπη στον Χριστού· μόνο αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.”Πόσο  γλυκιά και θελκτική ακούγεται με αυτό τον τρόπο η σταύρωση; 

“…ας ριχθούμε στην αγκαλιά του Χριστού”. Αυτό μας ζητάει ο Κύριος: να αφήσουμε την ζωή μας με εμπιστοσύνη στα χέρια του. Όχι ως άβουλα πλάσματα, αλλά όπως τα παιδιά αφήνονται στην αγκαλιά του πατέρα τους. Όμως για να αισθανθούμε παιδιά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε δύο πραγματικότητες: ότι δεν είμαστε παντοδύναμοι και ότι δεν τα γνωρίζουμε όλα. Το εκκοσμικευμένο πνεύμα της εποχής μας προσπαθεί με κάθε τρόπο να μας πείσει για το αντίθετο: ο άνθρωπος όλα τα μπορεί και όλα τα καταφέρνει. Αρκεί να κοιτάξουμε σήμερα γύρω μας για να καταλάβουμε την οικτρότητα της πλάνης μας.

Και καταλήγει ο Κύριος: “τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;” Άραγε πόσο σοφά και διαχρονικά τα λόγια του Χριστού μας. Ενώ στον άνθρωπο έχει δοθεί χαριστικά και χαρισματικά η θεϊκή προοπτική, η ένωση με το Υπέρλογο, η αιώνια ζωή, αυτός επιμένει αυτάρεσκα και εγωιστικά να παραμένει εγκλεισμένος στο εδώ και τώρα. Αγωνίζεται μανιωδώς να απομακρύνει την φθορά και τον θάνατο, όταν όλες οι επιλογές του το φέρνουν πιο κοντά. Πεθαίνει ψυχικά μέσα στην ανασφάλειά του, παρόλα τα πλούτη του και τις επιτυχίες του. Και όταν έρχεται να του χτυπήσει την πόρτα αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει, πνίγεται μέσα στην θάλασσα της απόγνωσής του. Πουλάει το αιώνιο για το εφήμερο με την δικαιολογία ότι δεν το καταλαβαίνει. Και όμως δεν είναι η αδυναμία του να το καταλάβει που φταίει, αλλά η άρνησή του να εγκαταλείψει την απατηλή βολή του.

Είθε ο Σταυρός του Κυρίου μας, αυτές τις δύσκολες ημέρες που διανύουμε να υπενθυμίζει σε μας τον τρόπο και την πορεία προς την αληθινη ζωή. Αμήν.

Καλή και ευλογημένη Κυριακή και καλή δύναμη.

π. Ιωάννης Ψωμάς

“Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.
ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.
τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;
ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;
ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.

Νεοελληνική Απόδοση

Και τότε προσκάλεσε το πλήθος μαζί με τους μαθητές του και τους είπε: «Αν κάποιος θέλει να με ακολουθεί πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί.
Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει. Όποιος όμως χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου θα τη σώσει.
Γιατί τι ωφελεί τον άνθρωπο να κερδίσει όλο τον κόσμο αλλά να ζημιωθεί την ψυχή του;
Γιατί τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;
Γιατί όποιος ντραπεί εμένα και τους δικούς μου λόγους μέσα σ’ αυτήν τη γενιά τη μοιχαλίδα και αμαρτωλή, και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθεί ντροπή γι’ αυτόν, όταν θα έρθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους άγιους αγγέλους».