Από το άρθρο του Chris Banescu “Ultimate consequences of redefining marriage”

Μέχρι σήμερα, ή τουλάχιστον μέχρι το πρόσφατο παρελθόν θεωρούσαμε ότι ο γάμος θα είναι πάντα η νόμιμη και αποδεκτή νομικά και πολιτισμικά ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Πιο συγκεκριμένα οι περισσότεροι πολιτισμοί από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας έχουν ορίσει τον γάμο ως την ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας με σκοπό την δημιουργία της οικογένειας και φυσικά των παιδιών. Ο γάμος, έως σήμερα, έχει προστατευθεί και υπερασπιστεί ως θεμελιώδης και κρίσιμος θεσμός όλων των κοινωνιών. Ειδικότερα ο δυτικός πολιτισμός θεωρούσε πάντοτε το γάμο ως τη φυσική και μονογαμική ένωση μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας ως συζύγου.

“Ο επαναπροσδιορισμός του γάμου, όπως λέει και το κράτος, θέτει το σκηνικό για την τελική καταστροφή του παραδοσιακού γάμου.”

Ο επαναπροσδιορισμός του γάμου, όπως ολοένα και περισσότερο καλλιεργείται ως μία νέα τάση από τον «αναπτυγμένο» πολιτισμό, θέτει το σκηνικό για την τελική καταστροφή του παραδοσιακού γάμου. Όπως προειδοποίησε το περιοδικό “Focus on the Family”, οι τρέχουσες προσπάθειες ενσωμάτωσης στην κοινωνία των ζευγαριών και των ατόμων με πολυγαμική ή άλλου είδους προσέγγιση, περιλαμβάνουν απαιτήσεις για επαναπροσδιορισμό του γάμου με αυτές τις εναλλακτικές μορφές. Ήδη στην Αμερική και στην Ευρώπη ομάδες ομοφυλοφιλικής υπεράσπισης κατάφεραν να υιοθετήσουν κρατικούς νόμους που δίνουν στα ζευγάρια του ίδιου φύλου την ίδια πρόσβαση στις αξιώσεις γάμου ως ετεροφυλόφιλα ζευγάρια και η πολιτική πίεση για επέκταση σε όλα τα κράτη αυξάνεται.

Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες για τον επαναπροδιορισμό της φυσιολογικής και φυσικής σημασίας του γάμου δεν θα σταματήσουν. Ο γάμος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο να επαναπροσδιοριστεί στη λήθη.

Μόλις ο γάμος ορίζεται ως “οτιδήποτε το κράτος θεωρεί εντάξει”, τότε γιατί να περιμένουμε ότι ο σωστός αριθμός ατόμων σε γάμο θα πρέπει να περιορίζεται σε μόλις δύο; Γιατί όχι τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι ή περισσότερους; Γιατί να «κολλήσουμε» με το φυσικό και θρησκευτικό πρότυπο ιουδαιοχριστιανικής θεώρησης των πραγμάτων; Εξάλλου, το κράτος δεν μπορεί πλέον να κάνει αναφορά σε φυσικό νόμο, θρησκευτική ηθική ή στον Θεό για να δικαιολογήσει τους νόμους. Ο προοδευτισμός απαιτεί ότι το νομικό μας σύστημα δεν μπορεί να δείξει προτίμηση σε κάποιο συγκεκριμένο σύστημα θρησκείας κατά την εκπόνηση νόμων. Γιατί πρέπει να γίνουν διακρίσεις σε ομάδες όπως οι πολυγαμικοί και οι πολυαμοραλιστές;

“Ο γάμος βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο να επαναπροσδιοριστεί στη λήθη.”

Και εφόσον ισχύουν τα παραπάνω γιατί να περιορίζουμε τεχνητά την επέκταση του ορισμού του γάμου στους πολυγαμικούς; Γιατί να μην επεκταθεί σε μέλη της οικογένειας, ξαδέλφια, θείους, αδελφές, αδέλφια κ.λ.π.; Πώς μπορεί μια άθεη ή θρησκευτικά αδιάφορη πολιτεία να δικαιολογήσει την ηθική της μεροληψία εναντίον εκείνων που επιθυμούν να εφαρμόσουν την ετικέτα “γάμου” στις σαρκικές ενώσεις τους.

Και προχωρώντας ακόμα παρακάτω. Οι παιδεραστές θα απαιτήσουν το δικαίωμα να «παντρευτούν» τα παιδιά. Πρόσφατα είδαμε στην Ολλανδική τηλεόραση την συνέντευξη οιονεί πολιτικού που επιθυμεί να δημιουργήσει κόμμα το οποίο θα προωθήσει τα δικαιώματα των παιδοφίλων. Και όσο αποκρουστικό και αν ακούγεται αυτό, δεν απέχει πολύ μακρυά από το εγγύς μέλλον. Ήδη στις ΗΠΑ ορισμένοι ακαδημαϊκοί και ομάδες για την παιδεραστία όπως το B4U-ACT υποστηρίζουν ανοιχτά την εξομάλυνση και νομιμοποίηση της παιδεραστίας. Αυτά τα άτομα θεωρούν αυτή τη σεξουαλική διαστροφή ως κανονική και υποστηρίζουν τον αποχαρακτηρισμό της παιδεραστίας ως ψυχικής ασθένειας από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (APA). Αναφερόμενοι στις νομικές αρχές και τις αξίες του Ιουδαϊκού χριστιανισμού ως «πολιτιστικές αποσκευές της αδικίας» και στην επιθυμία του ενήλικα να συνευρεθεί σεξουαλικά το παιδί ως «κανονιστικό», αυτοί οι θηρευτές με διδακτορικό δίπλωμα είναι ικανοί για την καταστροφή των βασικών ηθικών ορίων και των κρίσιμων κοινωνικών κανόνων που προστατεύουν αθώα παιδιά από παθολογικούς και επικίνδυνους ενήλικες.

Και δυστυχώς η ηθική κατηφόρα δεν σταματάει εδώ. Μήπως ήρθε η ώρα να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της ευδαιμονίας στον οποίο βρισκόμαστε;



Εάν ο γάμος μπορεί να σημαίνει τίποτα, τελικά δεν σημαίνει τίποτα!